JAN GRABOWSKI: Młodzież w Państwie Narodowym

             W państwie Narodowym polskim rola młodzieży będzie nie­powszednia. Mowa tu o młodzieży we właściwym tego słowa znacze­niu, o młodzieży, nie o młodych, o młodzieży w wieku szkolnym i przedpoborowym. Nadchodząca Polska musi oprzeć zrąb swojej budowy na młodym pokoleniu, na nowych siłach i świeżych prą­dach — na Ruchu Młodych. Ale trwałość zapewnić jej może tylko wychowanie w duchu Narodowym przyszłych pokoleń, zrobienie z nich pełniejszych, lepszych Po­laków niż dzisiejsze pokolenie. Ruch Młodych musi przygotować i zostawić po sobie lepszych, a nie gorszych od siebie następców.

Zagadnienie młodzieży to za­gadnienie organizacji wychowania politycznego. Obowiązkiem naszym wobec przyszłych pokoleń jest przygotować je do życia Narodowe­go, dać im jedność Narodową, bezklasowe koleżeństwo, mocne zasady moralne, przygotowanie wojskowe i gospodarcze. Tego dokonać mo­że tylko jedna powszechna orga­nizacja wychowawczo - politycz­na.

Tu, wszakże grozić by mogło wielkie niebezpieczeństwo, które­ mu na imię — biurokracja. Widzieliśmy przecież „Straż przed­nią"! Otóż wszelkie posunięcia „rządowe” robione z góry dla młodzieży, nie przez młodzież, mu­szą zawieść. Organizacja wycho­wawcza tylko wtedy spełni swe wielkie zadanie, jeżeli wyjdzie z młodzieży, jeżeli będzie wyrazem jej żądań, jej samodzielności i jej entuzjazmu. Musi powstać w spo­sób żywy, w walce ze starym światem, w walce o nowe ideały. Musi być kierowana przez młodzież — młodzież musi wycho­wywać młodzież. Tylko w tych warunkach stanie się ona niezależ­ną od szkoły i pracy zawodowej, organizacją własną, organizacją młodzieży. Taka organizacja przy­ sposobi umysły i charaktery do pracy państwowej, przysposobi za­miłowanych żołnierzy, przysposobi twórców kulturalnych..

A zatem w ustroju Narodowym niezbędna jest powszechna orga­nizacja wychowawcza. Musi ona być:

Spontaniczna (młodzież tworzy ją sama dla walki ze starym świa­tem o nowe idee)

Powszechna (nie żadne elity ani zespoły)

Bezklasowa (grupy organizo­wane nie na podstawie przyna­leżności do szkoły średniej, lecz na podstawie wieku i przynależ­ności terytorialnej)

Kierowana przez młodzież (niemianowani opiekunowie — nau­czyciele czy ludzie starsi, lecz najwartościowsi spośród samej młodzieży)

Chrześcijańska (oparta na ety­ce katolickiej i na myśli katolic­kiej)

Żołnierska (przygotowująca du­chowo i fizycznie do służby woj­skowej, która będzie jej zakoń­czeniem, związana pracą z młodą rezerwą)

Gospodarcza (przygotowująca swych członków do pracy w no­wych dziedzinach gospodarczych, kierująca ich tam, gdzie najwię­cej potrzeba nowych sił, kształ­cąca w kierunku podniesienia kul­tury wytwórczości gospodarczej)

Organizacja wychowawczo-polityczna winna być podwaliną roli młodzieży w państwie Narodowym i narzędziem przekształtowania i podwyższenia ducha Narodu.

Falanga: pismo narodowe . 1936, rok 1, nr 12

Poracował: Krystian Parzątka