Zasady programu Narodowo-Radykalnego (Zielony Program RNR Falanga)

Prezentujemy jeden z historycznych dokumentów programowych – tzw. Zielony Program RNR „Falanga”. Na fundamencie przeszłości budujemy przyszłość.

***

Opracowane i ogłoszone przez Komitet Redakcyjny

pod przewodnictwem: Bolesława Piaseckiego

Podpisując i skład Komitetu:

Stanisław Cimoszyński, Zygmunt Dziarmaga, Władysław Jan Grabski, Wojciech Kwasieborski, Tadeusz Lipkowski, Adolf Józef Reutt, Marian Reutt, Witold Rościszewski, Witold Staniszkis, Olgierd Szpakowski, Bolesław Świderski, Andrzej Świetlicki, Wojciech Wasiutyński.

Warszawa, 7 luty, 1937 r.

Polska stoi w przededniu przełomu.

Ginie zbankrutowana w Europie epoka materializmu, ginie świat dowolnej moralności – załamują się rządy tajnych organizacji, rozsypuje się w gruzy kapitalistyczny ustrój wszechwładzy pieniądza.  Nadchodzi nowa epoka – Ruch Młodych jest wyrazem jej dążeń. Wiara w prawdy bezwzględne jest istotą ducha czasów nowych. Jednostka – otrzymując bezwzględną podstawę do oceny wszelkich zjawisk – staje się zdolna wywierać świadomy wpływ na bieg życia. Ludzie czasów nowych działają, hierarchicznie zorganizowani, powszechną wolą wychowywania całego Narodu w imię prawd bezwzględnych.

Arkadiusz Meller: Wojciech Kwasieborski (1914-1940) - jeden z czołowych działaczy RNR ,,Falanga”

Wojciech Kwasieborski (1914-1940); jeden z czołowych działaczy Ruchu Narodowo-Radykalnego ,,Falanga”, redaktor, publicysta; pseudonimy: ,,,M. Stesso”, ,,Set”, ,,W. K. Borski”.

            Urodził się w 1914 roku w Warszawie. Wydaje się, że znaczący wpływ na jego poglądy polityczne miał okres nauki w Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego, do którego też uczęszczali późniejsi czołowi działacze Ruchu Narodowo-Radykalnego ,,Falanga” m.in.: Bolesław Piasecki, (który zdał maturę w 1931 roku), Jerzy Hagmajer, bracia Reuttowie. W czasie nauki w wspomnianym gimnazjum swoje artykuły, które głównie dotyczyły historii szkoły, patriotyzmu, rocznic ważnych bitew w historii Polski, zamieszczał w szkolnym piśmie pt. ,,Życie Szkoły”, do którego także pisywał Bolesław Piasecki, z którym już wtedy się przyjaźnił. Ponadto kierował w swojej szkole Narodową Organizacją Gimnazjalną.

Kilka myśli Bolesława Piaseckiego …

            Zainspirowany przedstawionym przez kolegę Łukasza Jastrzębskiego nowym myslpolskim logogramem sięgnąłem po latach do Myśli Piaseckiego przedwcześnie zmarłego wybitnego polskiego polityka, a oto z niektórych jego przemyśleń wybranych z powyższej publikacji:

Trzeba żyć intelektualnie i artystycznie obiema wartościami: Wschodu i Zachodu.

Zjawisko zderzania się oddziaływań Wschodu i Zachodu jest procesem tak stałym na naszych ziemiach, że tworzy ono naturalne warunki naszego narodowego istnienia.

Nie może naród stale dopędzać innych narodów, bo to deformuje jego psychikę.

Umiłowanie własnego narodu przez Polaków zbyt często szukało swego wyrazu w pieśni i piosence, w bohaterskich, ale oderwanych od rozumowania aktach ofiary życia.

Zły czar takich powiedzeń jak „Polska natchnieniem narodów”, „misja dziejowa narodu polskiego” zastępował bardzo często rzetelne budowanie przyszłości narodu.

Życiorys Bolesława Piaseckiego

 Życiorys:

            Bolesław Bogdan Piasecki, znany również pod pseudonimami „Leon Całka”, „Wojciech z Królewca” i „Sablewski”, urodził się 18 lutego 1915 w Łodzi. Był synem Ludomira (agrnonoma) i Pelagii z domu Kotnowskiej. Wychowywał się w atmosferze patriotycznej, w 1927 rozpoczął edukację w prestiżowym Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego w Warszawie, gdzie był aktywnym harcerzem, pełniąc funkcje zastępowego, a później przybocznego. Po maturze w 1931 roku, ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim w 1935 roku. Jako student, był zaangażowany w działalność nacjonalistyczną, będąc kierownikiem Oddziału Akademickiego Obozu Wielkiej Polski oraz działając w Sekcji Młodych Stronnictwa Narodowego. Piasecki był także założycielem Obozu Narodowo - Radykalnego i późniejszym przywódcą Ruchu Narodowo-Radykalnego „Falanga”, organizacji o poglądach antykomunistycznych, antykapitalistycznych i antysemickich. W 1934 roku został internowany w Berezie Kartuskiej.

W czasie II wojny światowej, jako podporucznik oddziałów pancernych wziął udział w kampanii wrześniowej. Po kampanii wrześniowej, został aresztowany przez Gestapo i więziony do kwietnia 1940. Po zwolnieniu, zaangażował się w pracę konspiracyjną, tworząc Konfederację Narodu, później scaloną z AK. W AK dowodził III batalionem 77 Pułku Piechoty, walczącym na Nowogródczyźnie. Po wojnie został aresztowany przez władze komunistyczne, ale w 1945 roku zwolniony po zadeklarowaniu wsparcia dla reform wprowadzanych przez nowe władze.

Jedna z broszur przedwojennej Biblioteki Społeczno - Politycznej RNR

 

Walka o rozumienie prawdy

 

"Sztuka i Naród" - śmierć Stanisława Łomienia