Jan Winrych: Wychowanie Narodowe młodzieży

               Jednym z naczelnych zadań ustroju narodowego jest zadanie wychowawcze. Ustrój przyszłej Polski winien być nie tylko ustrojem, koordynującym i harmonizującym cały aparat rządzący w myśl interesu narodowego, lecz winien również oddziaływać na Polaków wychowawczo przez wciąganie mas polskich do służby publicznej i rozwijanie w nich poczucia odpowiedzialności za losy Narodu i Państwa. Wiemy, że dzisiaj te najszersze, najliczniejsze i najbardziej społecznie i gospodarczo upośledzone masy polskie nie są narodowo wychowywane. Świadomość narodowa, poczucie przynależności do cywilizacji polskiej nie panują bynajmniej wszechwładnie wśród mas chłopskich i robotniczych, podobnie zresztą jak obce są środowisku plutokracji, skosmopolityzowanych kapitalistów, lub pewnym sferom arystokracji rodowej.

Czołem Wielkiej Polsce!

 

Marian Reutt: Nowa droga gospodarstwa narodowego

                Życie gospodarcze może się rozwijać samorzutnie, jako wypadkowa posunięć całego szeregu ludzi, kierujących się różnorodnymi motywami, śród których przeważa pogoń za zyskiem. Może się ono także rozwijać, jako rezultat celowej myśli, kierującej życiem gospodarczym w myśl wskazań określonej ideologii i konkretnych wymagań narodowej polityki, realizującej misję dziejową Narodu. To są dwie możliwości rozwoju życia gospodarczego.

Pierwsza możliwość wychodzi z założenia, że interes jednostki stoi ponad wszystko i że państwo jest narzędziem, mającym ten interes zabezpieczać. Druga natomiast opiera się na przekonaniu, że ponad interesem jednostki stoi wyższy interes, interes zbiorowości, Narodu, i że państwo ma zabezpieczyć ten właśnie interes. W podstawie pierwszego rozwiązania tkwi indywidualizm, drugi nosi charakter uniwersalistyczny. W rozumieniu za tym drugiego typu poglądów — zbiorowość, Naród jest powołany do zakreślania pewnych, ściśle określonych granic jednostkom, ażeby działalność tych jednostek nie szkodziła zbiorowości. Do tego jest powołane państwo, które realizuje to drogą przepisów, podkreślających, co wolno, a czego nie. Na straży ustanowionych przepisów stoi siła państwa. Dochodzimy tutaj do zagadnienia interwencjonizmu.

Witold Rościszewski: Zniszczyć żydokomunę i kapitalizm!

                      Dużo mówi się w Polsce o walce z komunizmem. Powstają specjalne stowarzyszenia, mające na celu zwalczanie komunizmu, istnieją instytuty do naukowego badania komunizmu, sfery miarodajne, posłowie, senatorowie, prasa — wszyscy w swoich przemówieniach nastawiają żagiel na wiatr antykomunistyczny. A jednak akcja antykomunistyczna nie daje wyników. Z dnia na dzień wzrasta działalność komunizmu. Widać z tego, że te środki walki są nieskuteczne. Mechaniczna akcja represyjna, nie dusi gangreny w zarodku, lecz likwiduje tylko te lub inne wystąpienia komunistów. W ten sposób nie rozwiązuje ona sprawy. Komuniści, skazywani na kilkoletnie kary więzienia, wychodzą z więzień po to tylko, aby dalej działać — tylko ostrożniej. To jest jedna strona medalu stosunku do komunizmu. Druga wygląda jeszcze gorzej.

Witold Rościszewski: Narodowy radykalizm wobec pracy i kapitału

                Każdy zdaje sobie sprawę, że strajki i lokauty głęboko weszły w nasze życie. Można śmiało powiedzieć, że w dzisiejszym ustroju kapitalistycznym nie ma prawie żadnego zatargu pracodawców i pracowników, aby argument strajku lub lokautu nie był użyty z tej lub z drugiej strony. Nawet przy walce o władzę, t. j. w dziedzinie spraw politycznych, strajki są używane, jako sposób działania. Dowodem tego mogą być choćby strajki kolejowe w r. 1923 za rządów Witosa, i w r. 1926 podczas wypadków majowych.

Mimo to, że zagadnienie strajków i lokautów ma tak poważne znaczenie, nie tylko ogół, ale cały szereg aktywnych działaczy społecznych nie orientuje się albo nie chce zrozumieć istoty tego zagadnienia. Każdy rozpatruje nie istotę strajku i lokautu, a tylko tę stronę tego zagadnienia, które mu pozwala na uzasadnienie jego postępowania. Innymi słowy pracodawcy twierdzą, że lokaut jest ich bezbolesną bronią, która osłania interes produkcji przed zachłannością żądań pracownika, co do strajku, to pracodawcy oświadczają, że jest to wyraz komunistycznych nastrojów pracowników i należy go zakazać, jako metodę walki szkodliwą pod każdym względem.

Jan Korolec: Narodowy radykalizm wobec zagadnień gospodarczych

              Dzisiejsza sytuacja gospodarcza, niezależnie od przejściowych wahań koniunktury, przedstawia się bardzo poważnie. Same podstawy, na któ­rych opiera się ustrój kapitalistyczny, zostały silnie poderwane. W Polsce zaś w szczególności, trwanie w dzisiejszym ustroju gospodarczym jest równoznaczne z bytowaniem w skrajnej nędzy, a wahania koniunktury decydują jedynie o tym, czy przejawy nę­dzy są jaskrawe, czy nieco mniej jaskrawe.

Stan dzisiejszy nie ulegnie poprawie przez stosowanie drobnych reperacji. Nic tu nie pomogą drobne poprawki czy też drutowanie rozbitego garnka, jakim jest kapitalizm. Muszą nastąpić głębokie przemiany. Musi na miejscu dzisiejszego chaosu stanąć nowy ład. Zawodowi ekonomiści nawet wtedy, gdy zgadzają się na konieczność dokonania zasadniczych zmian, wyobrażają je sobie, jako zmiany w świecie martwych przedmiotów, nie zaś żywych ludzi. Tymczasem podstawą, na której opiera się życie społeczne, a w szczególności życie gospodarcze, jest żywy człowiek.

Jan Matuszyński: Wspomnienia młodego nacjonalisty z 1937 roku

           Jest niedziela. O szóstej zbieramy się u Leszka, naszego ideowego kierownika. Każdy z nas ma tę ponurą świadomość, że to już jutro… Siedzimy w milczeniu i oglądamy sufit. Leszek uważa za konieczne „nastawienie” nas na maturę; dlatego mówi:

— Widzicie, nie wolno się załamywać z powodu jednego poważniejszego egzaminu. Trzeba właśnie teraz wyrobić w sobie spokój, trzeba mieć to przekonanie, że się góruje nad bieżącymi wypadkami, trzeba przyjąć postawę kierowniczą. Nie powinniście uważać matury za przeżytek, za formalność, którą należy znieść, dlatego, że jest ona próbą waszej wytrzymałości, waszych nerwów, waszej zimnej krwi. Przede wszystkim właśnie wy musicie podchodzić do matury ze spokojem ludzi przeświadczonych z góry o zwycięstwie…

Ogólna rozmowa staje się swobodniejsza. Każdy „wyrabia w sobie spokój”. Na ósmą idziemy do kina.