środa, 18 listopada 2026

Witold Rościszewski: Nacjonalizm zwalcza ustrój kapitalistyczny

          Od dłuższego, czasu toczy się dyskusja na łamach prasy, co należy zrobić, aby wyprowadzić nasze gospodarstwo narodowe  z kryzysu. Głos zabierają w tej materii między innymi tzw. inflacjoniści i deflacjoniści. Jedni i drudzy zgadzają się, że położenie gospodarcze Polski nie jest dobre, jednak doradzane sposoby naprawy przez każdą grupę są różne.

Pierwsi, inflacjoniści, chcą obniżyć wartość naszej waluty, wypuścić w obieg poważną ilość pieniędzy papierowych bez pokrycia w złocie, żądają oni wielkich robót publicznych, innymi słowy uważają, że sztuczne ożywienie życia gospodarczego, tak zwane „nakręcenie koniunktury”, doprowadzi Polskę do normalnego stanu. Drudzy żądają utrzymania naszej waluty w stałej wartości, oszczędności w wydatkach państwowych i samorządowych, dostosowania cen towarów przemysłowych do rolnych. Ostatecznie deflacjoniści twierdzą, że należy się dostosować do dzisiejszego stanu gospodarczego i przetrwać kryzys.

piątek, 13 listopada 2026

Jan Winrych: Wychowanie Narodowe młodzieży

               Jednym z naczelnych zadań ustroju narodowego jest zadanie wychowawcze. Ustrój przyszłej Polski winien być nie tylko ustrojem, koordynującym i harmonizującym cały aparat rządzący w myśl interesu narodowego, lecz winien również oddziaływać na Polaków wychowawczo przez wciąganie mas polskich do służby publicznej i rozwijanie w nich poczucia odpowiedzialności za losy Narodu i Państwa. Wiemy, że dzisiaj te najszersze, najliczniejsze i najbardziej społecznie i gospodarczo upośledzone masy polskie nie są narodowo wychowywane. Świadomość narodowa, poczucie przynależności do cywilizacji polskiej nie panują bynajmniej wszechwładnie wśród mas chłopskich i robotniczych, podobnie zresztą jak obce są środowisku plutokracji, skosmopolityzowanych kapitalistów, lub pewnym sferom arystokracji rodowej.

poniedziałek, 9 listopada 2026

Marian Reutt: Nowa droga gospodarstwa narodowego

                Życie gospodarcze może się rozwijać samorzutnie, jako wypadkowa posunięć całego szeregu ludzi, kierujących się różnorodnymi motywami, śród których przeważa pogoń za zyskiem. Może się ono także rozwijać, jako rezultat celowej myśli, kierującej życiem gospodarczym w myśl wskazań określonej ideologii i konkretnych wymagań narodowej polityki, realizującej misję dziejową Narodu. To są dwie możliwości rozwoju życia gospodarczego.

Pierwsza możliwość wychodzi z założenia, że interes jednostki stoi ponad wszystko i że państwo jest narzędziem, mającym ten interes zabezpieczać. Druga natomiast opiera się na przekonaniu, że ponad interesem jednostki stoi wyższy interes, interes zbiorowości, Narodu, i że państwo ma zabezpieczyć ten właśnie interes. W podstawie pierwszego rozwiązania tkwi indywidualizm, drugi nosi charakter uniwersalistyczny. W rozumieniu za tym drugiego typu poglądów — zbiorowość, Naród jest powołany do zakreślania pewnych, ściśle określonych granic jednostkom, ażeby działalność tych jednostek nie szkodziła zbiorowości. Do tego jest powołane państwo, które realizuje to drogą przepisów, podkreślających, co wolno, a czego nie. Na straży ustanowionych przepisów stoi siła państwa. Dochodzimy tutaj do zagadnienia interwencjonizmu.

środa, 4 listopada 2026

Witold Rościszewski: Zniszczyć żydokomunę i kapitalizm!

                      Dużo mówi się w Polsce o walce z komunizmem. Powstają specjalne stowarzyszenia, mające na celu zwalczanie komunizmu, istnieją instytuty do naukowego badania komunizmu, sfery miarodajne, posłowie, senatorowie, prasa — wszyscy w swoich przemówieniach nastawiają żagiel na wiatr antykomunistyczny. A jednak akcja antykomunistyczna nie daje wyników. Z dnia na dzień wzrasta działalność komunizmu. Widać z tego, że te środki walki są nieskuteczne. Mechaniczna akcja represyjna, nie dusi gangreny w zarodku, lecz likwiduje tylko te lub inne wystąpienia komunistów. W ten sposób nie rozwiązuje ona sprawy. Komuniści, skazywani na kilkoletnie kary więzienia, wychodzą z więzień po to tylko, aby dalej działać — tylko ostrożniej. To jest jedna strona medalu stosunku do komunizmu. Druga wygląda jeszcze gorzej.